De laatste verzorging: een troostrijk moment

Een troostrijk moment

Elke maand schrijf ik in mijn blogs over een uitvaart gerelateerd onderwerp. Om te informeren en te inspireren. En ook om het ongemak dat we soms bij de dood voelen bespreekbaar te maken. Als het leven loopt, zoals we hopen dat het loopt, komen we te weinig in aanraking met de dood om er vertrouwd mee te raken. Op zich is dat fijn natuurlijk. Maar het maakt ook dat – op het moment dat we er dan toch mee te maken krijgen – we niet weten wat er allemaal kan en mag. De laatste verzorging van de overledene bijvoorbeeld: veel mensen vinden dat eng of spannend, terwijl het juist ook een mooi en troostrijk moment kan zijn voor naasten.

"Oh, je bedoelt afleggen?"

Rondom het overlijden doen woorden ertoe. We kiezen zorgvuldig voor liefdevolle, troostende en verzachtende woorden. Uitvaartbegeleiders hebben het daarom over “de laatste verzorging”. Niet iedereen heeft daar meteen een beeld bij. Vaak hoor ik even later: “Oh, je bedoelt afleggen?” Dat is inderdaad hetzelfde: het wassen, aankleden en opbaren van de overledene, zodat naasten in de dagen na het overlijden afscheid kunnen nemen van hun dierbare.

"Dat is het laatste wat ik doen"

Zeker als je lang voor de overledene hebt gezorgd, kan het fijn zijn om te helpen bij de laatste verzorging. Voor sommigen is het meteen duidelijk: “Dat is het laatste wat ik kan doen”. Anderen twijfelen. Dat mag.

Kleine, liefdevolle gebaren

Voor de laatste verzorging werk ik samen met een team van betrokken, deskundige en ervaren overledenenverzorgers. Samen bespreken we of er naasten zijn die willen helpen. Daarbij hoeft niets, maar mag alles: de knoopjes van het overhemd dichtdoen, een ketting omdoen, het kammen van de haren, het incrèmen van de handen of het aanbrengen van het favoriete geurtje op de kleding. Kleine, liefdevolle gebaren die troost kunnen bieden en die kunnen helpen in het rouwproces.